Cechy osobowości homilopatycznej
Homilopatia (od greckiego homilejn – obcować), definiowana jest przez encyklopedie medyczne jako zaburzony rozwój osobowości wywołany kalectwem lub przewlekłym schorzeniem o podłożu somatycznym. Osoba cierpiąca na homilopatię, czy też posiadająca osobowość homilopatyczną nie będzie umiała wchodzić w prawidłowe interakcje ze swoim otoczeniem, a jej relacje z innymi osobami będą w mniejszym lub większym stopniu zakłócone. Te dosyć specyficzne zaburzenia życia psychicznego i osobowości dotykają przede wszystkim osoby młode, w szczególności te, które nie ukończyły jeszcze osiemnastego roku życia (oczywiście zdarzały się także przypadku homilopatii u dorosłych osób).
Na uformowanie się osobowości homilopatycznej (w oparciu o powyższą definicję), będzie mogła więc wpływać szeroko pojętą niepełnosprawność, między innymi ta związana z wadami fizycznymi (niedorozwój kończyn, wady organów wewnętrznych), problemami ze wzrokiem i mową, a także brzydotą (zarówno tą nabytą po urodzeniu jak i powstałą w wyniku wypadku) i chorobą o podłożu somatycznym (problemy z układem krążenia, choroby reumatyczne). Można więc dojść do wniosków, że homilopatia kształtuje się z powodu nietolerancyjnego środowiska, w którym osoba niepełnosprawna lub kaleka jest odrzucana i bardzo często wyszydzana.
Do charakterystycznych cech osobowości homilopatycznej zaliczamy między innymi brak wiary we własne siły, zaniżoną samoocenę, niepewność przy podejmowaniu decyzji i działań, nieufność wobec innych, odczuwanie ciągłego zagrożenia, szukanie w innych osobach wrogów i bardzo rozwiniętą wrażliwość. Homilopaci nie rzadko będą widzieli siebie w roli męczenników, którzy nie mogą w żaden sposób wpłynąć na zmianę swojego losu i jedyne co im pozostało to złośliwe, agresywne i antyspołeczne zachowania wobec innych.
Kategoria: Psychologia